2016/Sep/30

23-28 Sep 2016 ช่วงที่อีเจ๊บินมาถ่ายรายการจีนที่เชียงใหม่

_______________________________

เริ่มจากวันที่ 23 ไปรอที่สนามบินแล้วพลาด ไม่เจอเจ๊ เจ๊เดินออกทางพิเศษ
ใจไม่ดี รีบหาไฟลต์กลับอีเจ๊ แล้วก็คิดว่าทำยังไงให้ได้เจอ เลยจองตั๋วเครื่องบินตามนางเลยค่ะ

_______________________________

วันที่ 24 ต้องไปทำงาน ใจก็ไม่เป็นอันทำงานเลย อยากไปหาเจ๊ พอเสร็จงาน รีบแว๊นมอเตอร์ไซด์ไปหาที่ร้านขายหมอนยางพาราเลย
ได้เจอเจ๊ใกล้ๆ แต่แฟนๆก็เยอะมาก
เจ๊ดูแลหลี่เฟยอย่างดี เอาตัวกันไม่ให้รถที่ขับผ่านมาใกล้หลี่เฟย ดีมากๆ

พอวันที่ 25 ก็ต้องไปทำงาน อีเจ๊ไปถ่ายต่อที่แม่ริมก็ไม่ได้ตามเลย

_______________________________

วันที่ 26 ตามอีเจ๊ไปถ่ายที่ cooking class

 

เอากล้องไปถ่าย ได้ใกล้มากกกก
แต่ รู้สึกว่า "ใกล้ขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ได้สื่อสารอะไรกับเจ๊เลย"


สมัยก่อนที่ตาม Social network ยังไม่บูมเหมือนทุกวันนี้ สิ่งที่ดีที่สุดคือได้สบตา ได้สื่อสารกัน
มาถึงวันนี้ .... การได้รูปที่ดี สำคัญกว่าจริงๆเหรอ?


พอเสร็จจาก cooking class ก็กะว่าจะเลิกตาม เลยไปกินมาม่าผัดที่เชียงใหม่แลนด์ (ดันอยู่ตรงข้ามร้านอารีรัง)
แฟนๆก็วิ่งกันมา ทำให้ได้มีโอกาสเห็นอีเจ๊ออกจากร้านอีกรอบ

ไปทำธุระเสร็จ อยู่ใกล้นิมมานต์พอดี ก็ตามไปดูนางเลิกถ่ายทำที่ร้านนวด ฝนดันตกจนแทบไม่เห็นนาง
จากนั้นก็แว๊นมอเตอร์ไซด์ฝ่าฝนกลับบ้าน หันไปอีกที เอ้าาาาา รถเจ๊ค่ะ มุ่งหน้ากลับ รร ซินะ(ทางผ่านกลับบ้านเรา)
เลยแซงไปรอที่ โรงแรม มาถึงเป็นคนแรกแถมทันส่งนางด้วยค่าาาา
นี่คือการตามที่ อาศัยดวง และจังหวะล้วนๆ

_______________________________

วันที่ 27 กะว่าไปส่งเพราะนางกำลังจะปิดกล้องวันนี้ ไปรอตั้งแต่ 11 โมง อีเจ๊ออกบ่าย 2 ค่า
วันนี้ตั้งมั่น ว่าจะไม่ถือกล้อง ไม่ถ่ายรูป พออีเจ๊มาถึง "โอปป้า ฮิมนิเซโย" นางคงได้ยินแหละ เพราะคนอื่นก็ไม่ค่อยคุยอะไรกับนางเลย
น้องๆก็ถามว่าจะไปตามที่ รร ศิริปันนาไหม อีนี่ก็ตอบเลยค่ะว่า "ไม่ค่ะ พี่ไปทำธุระต่อ"
จนตอนดึกก่อนออกไปกินข้าวกับเพื่อน ก็แวะไปดูนางปิดกล้องที่ รร ศิริปันนา ได้ทันเห็นนางขึ้นรถกลับพอดี (ดี๊ดี)
สรุปว่า นี่ชั้นเมนนางช่ะ ตามชิลไปนะ

_______________________________
วันที่ 28 สำคัญมาก............เป็นวันที่นางกลับ และเป็นวันเกิดอีชั้นเอง
ไปรอนางตั้งแต่เที่ยง จนรอไม่ไหวกลับมาเก็บของที่บ้านก่อน เพราะต้องบินตามนางไปกทม กว่านางจะออกก็ 6โมงครึ่งโน่นนนนน
นางออกมาแอบยื่นการ์ดเขียนข้อความถึงอีเจ๊ แต่อีเจ๊ไม่รับของแฟนคลับซักคนค่ะ แล้วหันมาบอกว่า "Sorry sorry" ก็ตามนั้นค่ะ
พอส่งอีเจ๊เสร็จก็รีบไปที่สนามบิน ไปเช็คอินรอเลย แล้วก็เห็นแฟนคลับมากมาย อีเจ๊ใช้ห้องรับรองพิเศษด้วย

แต่อิชั้นเห็นว่าแฟนๆส่งนางเยอะแล้ว เลยขอไปรอในเกทเลย (ซึ่งแฟนๆก็เยอะพอกัน)
โมเม้นที่งวงช้าง คือแฟนคลับรุมถ่ายรูปนางเยอะมาก อีนี่ก็สบตากับโคดดี้นูน่า กับเมเนเจอร์นิมที่เดินล้อมอีเจ๊มา อิชั้นก็โค้งให้โคดี้นูน่า เพื่อบอกว่า "ไม่วิ่ง ไม่ถ่ายรูปค่ะ"
แล้วอิเจ๊ก็เดินเข้าเครื่องไป การ์ดกันพวกอิชั้นไว้ข้างหลัง นางๆก็ผลักกันใหญ่ จนพี่แอร์ต้องเตือน
พอเข้าห้องบิสสิเนสได้ ก็หันไปมองหาเจ๊ "เอ้า เจ๊หาย"
วางกระเป๋าลงที่นั่งตัวเองเสร็จ ยืนที่ข้างเก้าอี้ตัวเองแล้วหันไปดูทางเดิน อีเจ๊กำลังจ้ำอ้าวมาทางอิชั้นเลยค่ะ แล้วเอาตัวเบียดตัวหลบ เดินต่อไปนั่งที่ตัวเองอย่างไว
ในใจคิด: ใกล้แบบนี้ก็ได้เหรอ
แต่อิชั้นขอแค่มองพอค่ะ ให้ความเป็นส่วนตัวกับอีเจ๊ให้มากสุด นั่งเยื้องๆ เห็นมุมเล็กๆตลอดการเดินทางก็พอ

พอตอนจะลงเครื่องก็ยืนรอรถบัสมารับอยู่นาน เห็นเจ๊เต็มๆ... โทรมอะไรเบอร์นั้นคะ อีเจ๊
ใช้เวลามองเพลิน นางก็หันมามองเป็นพักๆ พอลงจากเครื่องได้ก็ขึ้นรถบัส แถวๆนั้นก็มีน้องปอย ตรีชดา กับเมเนเจอร์ของนาง แล้วก็อีเจ๊ กับเมเนเจอร์นางเช่นกัน
ปอยถามว่า อีเจ๊เป็นใคร แล้วปอยก็ชะโงกหน้าไปดู เล่นเอาอีเจ๊กับเมเน เขิลเลยยยยยย
แต่ซักพักน้องๆที่บินฝั่งEcoก็วิ่งมาอัดหน้าอีเจ๊เต็มไปหมด ยืนห่างเจ๊ 1เมตร แต่ยกมือถือถ่ายกันจนอิชั้นตกใจ เหมือนซอมบี้เลย
อิชั้นเลยหันไปคุยกับน้องปอย นางน่ารักมากกกกกกกกกกกกก สวยมากกก คุยไปหัวเราะไป หันมาอีกที เมเจของอีเจ๊มองตาขวางเลย (สงสัยจะดังไปหน่อย)

พอลงจากรถได้เข้าตัวตึก ทุกคนก็รุมเจ๊น่ากลัวมากกกกก อิชั้นก็ยืนหลังๆเลย ตามไปเรื่อยๆ เจ๊เดินผิดทางแฟนๆก็เรียก
ส่งอีเจ๊เข้า CIQ ด้วยคำว่า "โอปป้า บ๊ายบาย"

ตอนนั้นชั้นก็คุยโทรศัพท์ ก่อนจะเห็นแฟนๆวิ่งเกาะกระจกเป็นซอมบี้ อิชั้นเลยเดินกลับไปที่กระจกบานนึงซึ่งไม่มีใครยืนอยู่ อีเจ๊กับเมเนกำลังจะเดินผ่านกระจกบานนี้

ยืนนิ่งๆ มือนึง ถือโทรศัพท์แนบหู อีกมือนึงก็โบกมือบ๊ายบายหยอยๆ ไม่กรี๊ด ไม่วิ่ง ยิ้มและบ๊ายบายสุดพลัง

นางหันมามอง แล้วก็ยกมือขึ้นมาบ๊ายบาย เมเนเองก็มอง แต่ไม่ได้เขม่นเหมือนทุกที


แฟนๆวิ่งล่วงหน้าไปไกล แต่อิชั้นไม่วิ่งแล้ว แค่นี้ก็ดีพอแล้วววววววว
(หลายคนอาจจะคิดว่าไม่คุ้มกับค่าตั๋วเครื่องบิน แต่อิชั้นพอใจมากแล้ว เป็นของขวัญวันเกิดที่ดีมากๆ)
หันไปมองแฟนคลับที่ยังวิ่งตาม หกล้มบ้าง วิ่งสวนทางเลื่อนบ้าง ..... อิชั้นแก่แล้ว ไม่ไหวนะ
ฮ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

_______________________________

  • ครั้งนี้ไม่ได้มีเพื่อนแก๊งรถป๋ากล้าแล้ว แต่ได้เจอแฟนคลับใหม่ๆเยอะมาก
  • อาจจะเป็นการตามครั้งสุดท้ายรึเปล่าไม่รู้ อาจจะไม่มีเวลาเหมือนเดิมแล้ว
  • รักเจ๊เท่าเดิม เพิ่มเติมคือความห่วงใจ อีเจ๊เป็นเมนหลวงแห่งฝั่งเกาหลี
  • ที่เขียนนี้ไม่ได้ตั้งใจจะอวดใคร แต่เป็นไดอารี่เตือนความทรงจำ เมื่อเวลาผ่านไป มาอ่านจะได้จำได้

"ทำแล้วก็ต้องรับผล อาจจะออกมาดี หรือไม่ดี แต่ก็ดีกว่าเสียดายที่ไม่ได้ทำ"